Laatste blog

Net een nieuwe maand toegevoegd in het rijtje om mijn laatste blog te schrijven.

De laatste dag...
Esmee was vrijdag zo ziek. Ze voelde zich zo naar en riep vaak, niet leuk he mama. Dat snijd door je hart om je kind zo te zien. Op de laatste dag in het Sophia, was haar weerstand alweer nul, dus het was afwachten wanneer ze koorts zou krijgen. Maar toch wilde we naar huis, al zou het maar voor 1 nachtje zijn. Ook de andere kinderen moesten thuiskomen, even ons gezin compleet. De kinderen waren blij dat ze na 11 dagen weer in hun eigen bed mochten slapen. Het eerste wat Lotte deed, toe ze thuis kwam, is naar Esmee toe rennen en een knuffel en een kus geven. Zo aandoenlijk.

's Nachts om 1.00 uur begon esmee te roepen. Ik sliep heel diep, dus voordat ik echt wakker was hoorden ik Esmee nog even met haar laatste krachten, mama roepen. Aangekomen in haar kamer, lag ze voor haar bedje op de grond. Achteraf had ze niet meer de kracht om op haar beentjes te staan en heeft ze zich op de grond laten glijden. Nu zei ik: wat doe je nou? Zal mama je weer lekker in bed leggen. Zacht zei ze: ja. Ook gaf ze aan een poepbroek te hebben, dus die verschoond. Ik dacht weer terug te kunnen in mijn eigen bed, maar Esmee ging ook spugen en blijf maar diarree hebben dus ben ik bij haar gekropen in het peuterbedje. Wat was ze koud. Koude handje koude voetjes, pijn in haar buik en maar spugen en poepen. Rond half 3 ging ik naar de badkamer om te kijken wat de kleur van het braaksel was. Daar zag ik dat er aardig wat vers bloed bij zat, dus Chris wakker gemaakt en naar het ziekenhuis gebeld.

We mochten komen. Chris heeft ons snel naar het ziekenhuis gebracht en is weer terug gereden, omdat er nog drie kindje thuis lagen te slapen. Op de afdeling werd geprobeerd bloed af te nemen,maar met de vinger prikjes kwam er geen bloed. Na 2 vingerprikje, 2 keer proberen inbrengen van een infuus, was het eindelijk de 2de pack-naald, die ons van bloed voorzag. Wat was Esmee koud en wat ik ook vreemd vond is dat ze zoveel dronk. Die avond bijna een liter, terwijl ze al weken amper wat at of dronk. Dit regelmatig gezegd tegen de arts en ook dat ze zulke koude handen en voeten had. Ik mijn ogen is er tijdens het prikken flink geklungeld, maar mijn overtuiging is ook dat Esmee niet meer te redden was, ook al was er adequater gehandeld.

Na het afnemen van bloed, mocht Esmee naar "haar" kamertje. Daar begonnen met mijn bed op te maken en Esmee had nog steeds veel dorst. Na een slok hoorde ik een reuteltje en zei tegen Esmee, hoest is even. Maar Esmee zei geheel in stijl, neehee. Op dat moment draaide ze met haar ogen weg en zakte weg. De verpleegkundige stond naast mij en samen trokken we Esmee overeind, omdat we beide dachten, dat Esmee zich verslikte. Toe voelde ik al dat Esmee geen weerstand meer gaf. Voor mijn gevoel is ze op dat moment overleden.

Arts en verpleegkundigen kwamen binnen rennen en er werd begonnen met reanimeren. Ik ben op bed gaan zitten bidden, of ik haar alstublieft mocht houden. Op een gegeven moment stond de kamer zo vol mensen dat ik naar de gang liep. Daar heb ik Chris gebeld. Hij moest direct komen. Daarna ben ik naar de zusterpost gelopen en heb daar weer gebeden. Na een kleine 10 minuten kwam Chris en vroeg ik aan een verpleegkundige of er wat gebeurde. Nog niet zei hij.

Samen zijn we toe op het logeerbed gaan zitten. De artsen en verpleegkundige deden zo hun best om Esmee weer terug te krijgen. De arts zei dat ze al 25 minuten bezig waren en keek onze kant op. Mijn vraag was: Hoelang gaan we nog door. De arts zei: Ik denk dat we moeten stoppen, waarop ik zei: ik denk dat we dat dan maar moeten doen. En toen was het stil en Esmee was er niet meer.

En nu is Esmee gisteren begraven en het is goed zo. Het gemis is enorm, maar de wetenschap wat ze nog allemaal had moeten doorstaan, geeft ons de rust dat dit zo beter is voor Esmee. Graag had ik haar troost gehad. Wanneer ze zag dat je huilde zei ze altijd, kom maar mammie en mocht je je hoofd op haar borst leggen en aaide ze over je haar. Maar God is het die ons troost. Zijn troost is zo onmisbaar. Gisteren mocht de rouwdienst uit psalm 23 worden gehouden. De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken. En ik begrijp dat als je niets met het geloof hebt, je dit moeilijk vind om te begrijpen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het uit eigen kracht ook niet begrijp. We hebben de afgelopen week ons gedragen gevoeld door Gods geest en ook gisteren bij de begrafenis, voelde God zo dichtbij. Elke keer kwam er weer een bevestiging dat Hij voor ons zorgde. Op het graf las de Dominee psalm 121. Dit is onze trouwpsalm, iets wat de dominee niet wist, maar onze hemelse Vader wel en toen we thuis kwamen stond de appelboom in bloei. Lente, teken van hoop en troost.

Nu ben ik dit aan het schrijven, het is nog vroeg, maar ik kon niet meer slapen. We hebben de kanjerketting van de week afgesloten met een kroontje. Deze is gemaakt door een moeder met een ziek kind, speciaal voor de kroningsdag. Hij is prachtig. Wij hebben hem als laatste kraal, omdat Esmee is overleden op haar Koningsdag. 27 april 2013.

Graag willen we iedereen bedanken voor zijn of haar inzet. De vele berichtjes en kaarten doen ons goed. Het besef dat Esmee zoveel voor mensen heeft betekend, maakt ons dankbaar. Esmee was een bijzonder meisje voor velen.

Voor eeuwig bij de HEERE, voor altijd in ons hart.

 

Reacties (34)

Reactie van Jeanet op 3 juni 2013:
Hallo Ron & Mariƫlle,

Keek zomaar weer eens op jullie weblog,en dan zie je een mooie foto van Esmee.Denk nog veel aan jullie,en vraag mij dan af hoe zal het met hun gaan.Het gewoone leven moet weer opgepakt worden.Maar voor jullie als gezin is het niet gewoon en missen jullie Esmee iedere dag.Wens jullie toe,dat je de kracht van de Heere mag krijgen in het verwerken van het verdriet.
 
Reactie van Marieke op 27 mei 2013:
Wat is het moeilijk, maar ook heel mooi om de foto van Esmee te zien (eerste pagina, home)
Ik hoop dat jullie misschien nog laten weten hoe het met jullie gaat. ook als gezin, als het gemis erg groot en pijnlijk is.
Ik wens jullie nogmaals heel veel sterkte! ik denk nog vaak aan jullie..
en er is er Een die jullie niet vergeet, maar jullie altijd in het oog houd!
 
Reactie van nichtje emma op 14 mei 2013:
eigenlijk geen woorden te zeggen heel veel kracht en sterkte toegewenst in deze moeilijke periode!! ik vind het zo knap hoe jullie in het geloof zijn zo sterk en zo mogen vertrouwen op De HERE

gr sanne
 
Klik hier om alle reacties te lezen of zelf te reageren