Afscheid

Dit zal het allelaatste blog zijn wat door ons wordt geschreven. Binnenkort zal de website "uit de lucht" gehaald worden en zal het lijken of het allemaal niet gebeurd is.

Maar het is wel gebeurd. het gat binnen ons gezin is enorm, maar de rust is een weldaad. Je leeft elke keer in  twee werelden. De wereld draait door en je moet er zijn voor je gezin, maar soms zou je willen gillen en schreeuwen en de wereld stil willen zetten. 

Afgelopen week was het precies een jaar geleden, dat het gehele circus begon. Een jaar pas, maar wat is er veel gebeurd in 1 jaar. Leven tussen hoop en vrees, het moeten aanzien hoe je kind vreselijk lijdt en dan gelukkig de mooie momenten waar je op mag teren. Maar wat is dit zwaar.

De omgeving vind het moeilijk om je aan te spreken, want misschien zit je er niet op te wachten en ik vind het steeds moeilijker om hulp te vragen. Ik heb het idee, dat er dan gedacht wordt dat ik het zelf wel kan, want Esmee is er toch niet meer, dus ik heb er alle tijd voor. Mensen hebben ook hun hulp opgezegd, wat hun goed recht is, maar nu komen pas de moeilijke dingen en daarbij draaid je huishouden gewoon door. De kamer van Esmee moet leeggehaald worden, spullen uitgezocht en opnieuw behangen, zodat Inge deze kamer krijgen kan. Daarbij willen we ons graag inzetten voor andere gezinnen die een ziek kind hebben, maar dit kost heel veel energie, maar geeft ook voldoening.

Ons energie gehalte is ook beneden alle peil. Inge heeft heel veel aandacht nodig en we zijn ook aan het uitzoeken wat voor haar de beste behandeling is. Lotte vraagt haar andacht en dat is ook haar goed recht, maar Youri mag ook niet vergeten worden. Al met al wordt het dal alleen maar dieper en het gemis zwaarder.

Wie ons gelukkig nooit heeft laten zitten en nog altijd voor ons zorgt, is God! hij geeft ons op soms moeilijke momenten net dat lichtpuntje en de troost, waardoor alles weer te dragen is. Esmee mag op het mooiste plekje zijn dat er bestaat, veilig bij haar Hemelse Vader. dat besef maakt dat je haar niet terug wil wensen, maar wat zou ik haar graag nog heel even vasthouden, heel even maar.........

Graag willen we wel iedereen bedanken voor hun gebed, liefde en aandacht. Blijf voor ons bidden, want soms zakken we weg in ons ongeloof en willen we het zelf doen. Om er dan altijd weer achter te komen dat het zonder onze Hemelse Vader dit verdriet ondraaglijk is. het verliezen van je kind scheurt je door midden. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven, maar echt je kan je het niet indenken, als je het zelf niet hebt meegemaakt. Dit gevoel gaat zo diep, dat je er geen weet van had dat het kon. ( tenminste dat geldt voor mij) het voelt of je er op een afstand naar kijkt, maar realiseert je tegelijkertijd dat het echt is.

De dood is onomkeerbaar. het valt niet te lijmen of op te lossen. Je moet met dit verlies leren leven.

 

Reacties (9)

Reactie van Lia van der Waal op 7 augustus 2013:
Een laatste reactie op deze site. Maar ik hoop jullie nog wel op andere manieren te mogen blijven bemoedigen. Niemand kan jullie pijn weg nemen of dragen. Niemand die die niet heeft mee gemaakt weet wat dit betekent. Dat wens je niemand ook toe. Moeilijk kan het soms zijn Gods wegen te doorgronden. Toch hoop ik dat je de moed blijven houden om door te gaan aan de hand van onze Hemelse Vader. Voor jullie samen, maar zeker voor Youri, de stille. Voor Inge de lieve stuiterbal en voor Lotte die op vele donkere dagen de zon voor jullie zal laten schijnen. Al zal je dat ook van Inge en Youri mogen zien. Gods Zegen en liefde toegebeden. Tante Lia
 
Reactie van Louise op 31 juli 2013:
Deze website uit de lucht.. betekent niet dat de rest ook 'uit de lucht' is. Afscheid nemen doet pijn..

Het lezen van jullie blog ook.. Wat mij het meest raakt is dat de klap voor jullie nu écht komt en de hulp mindert.. :( Ik zou willen dat ik jullie kon helpen.

Heel, heel veel sterkte toegewenst in alles! Ik hoop dat er toch familie/vrienden om jullie heen blijven staan om jullie te steunen in alles!!

Hartelijke groet!
 
Reactie van Marina op 24 juli 2013:
Ook van mij nog een berichtje. Moet veel aan jullie denken. Het is inderdaad zo dat het leven door gaat en je moet ervaren dat zo weinig mensen vragen hoe het nu gaat. En toch zijn er soms mensen waarvan je het niet verwacht, die oprecht met je meeleven. Dat voelt dan zo goed. Van buiten zijn we heel, maar van binnen in duizend stukjes en dat draag je mee tot aan het eind van je leven. De scherpe kantjes gaan er inderdaad wat van af, maar het gemis wordt dieper. Dat "nooit meer" kan je zo aanvechten. Je ziet andere kinderen van dezelfde leeftijd opgroeien, maar jullie kind blijft 3 jaar. Hoop dat jullie het als gezinnetje een plaatsje kunnen geven en... veel praten en veel geduld met elkaar en de kinderen hebben, want ieder verwerkt het op zn eigen manier. De Heere mocht jullie willen gedenken en dat er uit dit sterven nog winst geboren mag worden voor de eeuwigheid. Hartelijke groet.
 
Klik hier om alle reacties te lezen of zelf te reageren