zelfbeeld

Op naar de 40

Beetje nostalgisch over de dingen aan het nadenken.
Bijzonder is het hoe sommige systemen werken in mijn hoofd. Ik denk dat dat het ouder worden ook met zich mee brengt. Meer nadenken over wie ik ben, in mijn gezin maar ook in de maatschappij. Nadenken over wat er van mij wordt verwacht en hoe men naar mij kijkt, maar vooral hoe ik zelf over mijzelf denk.

Ik vind mijzelf niet zo bijzonder en ga er vanuit, dat anderen dat ook niet vinden. Ik ben opgegroeid met het gegeven, dat mijn mening totaal niet belangrijk is. Dus wat ik denk of voel is niet van belang.
Dat maakt dat ik dat ik er onbewust vanuit ga, dat wat ik zeg niet serieus genomen zal worden, dus kwam ik in het verleden nogal eens ongenuanceerd uit de hoek. Dat ik daar mensen mee kwetste, dat kwam niet in mij op, want ik was gewend dat er toch niet naar mij werd geluisterd. In de loop van de jaren kwam dit naar voren.Als er werd gereageerd op wat ik had gezegd en ik ter verantwoording werd geroepen vond ik dit lastig. Want was dit mijn mening of had ik mijn bek maar een douw gegeven. Vaak schoot ik in de verdediging en probeerde het gezegde af te zwakken. 

Van de week hadden we bijbelkring en ging het over de verloren zoon. De vraag werd gesteld op wie lijk jij? Op de oudste of op de jongste zoon. Toen ik daar over nadacht, schrok ik daar best van. Want lijk ik niet meer op de oudste zoon? Altijd maar vergelijken? Altijd mij maar minder voel dan de ander? En daardoor lelijk doen over en naar de ander? De ander minder maken, zodat ik mij meer kon voelen?
Mijn inzicht hierin was wel, dat dit met mijn zelfbeeld te maken heeft. Welke waarde hecht ik zelf aan mijn mening? Welke waarde hecht ik aan mijn inbreng in mijn gezin? Welke waarde hecht ik aan mijn inbreng in de maatschappij? Wie ben ik?

Steeds meer mag ik opzien naar Christus. Want de Vader zocht de oudste zoon op. Door Zijn ogen kijken naar mijzelf en daardoor mijzelf op waarde schatten. Niet meer, maar ook niet minder dan de ander. Ik ben van waarde en waardevol. Dankbaar mag ik dit steeds meer leren. Vaak gaat het nog fout en moet ik biddend genadig zijn naar mijzelf toe, omdat ik weer iets niet goed gedaan heb in mijn ogen.
De angst voor wat de ander er wel niet van zal denken en van zal vinden speelt dan weer op. Angst die ik al jaren heb. Daardoor ga ik steeds harder mijn best doen om niet te falen. Angst dat ik door de mand zou vallen, dat ik helemaal niet kan, wat nu aan het doen ben. Dat ik helemaal niet zo lief ben en al helemaal niet interesant. Dit alles kost enorm veel energie en maakt dat ik al jaren moe ben, heel irritant. Ik wil meer dan ik kan, maar misschien wil ik teveel. Ik wil graag mensen helpen en vaak ten koste van mijzelf, heb ik dit nodig om mij nuttig te voelen?

Richting de 40 jaar gaan is een goede les. Stilstaan bij wat is geweest, nadenken over wat gaat komen. Stilstaan bij God en wat hij deed en doet in mijn leven. Leren over genade. Naar de ander en naar mijzelf.

 

 

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren
 

Antwoorden deel 2

En de week was nog niet voorbij...

Nadat de arts had verteld, dat de operatie niet door ging, mochten we eten. Inge zei meteen, o ja gelukkig, want ik heb honger. Op zich is dat wel goed geregeld in het Sophia, want ook als ouders krijg je ontbijt.
Samen zaten we aan het ontbijt, terwijl we ook iedereen aan het bellen en appen waren, dat de operatie niet door ging. Chris als eerste gebeld, met de vraag of hij ons op wilde halen.

Op vrijdag, 14 februari was Chris jarig. Op zich fijn, dat we nu thuis waren en met zijn allen cadeautjes op bed konden geven, maar eigenlijk werden we beide wakker met een soort van kater. Het is best lastig schakelen, als alles anders verloopt dan gedacht. Met complicaties van de operatie hou je rekening en schat je je kansen in, maar nu de operatie geheel niet door was gegaan, was alles toch een beetje raar. Er kwam echt niets uit mijn handen en over het logisch nadenken zat een dikke mist. Ondanks dat Chris aangegeven had zijn verjaardag niet te vieren, kregen we toch visite. Gezellig!

Vrijdagavond kregen we een belletje, dat de auto gemaakt kan worden. Oke, het was veel geld, maar je hebt er geen nieuwe auto voor. Hopelijk is hij snel klaar en weer als nieuw.

Zondag was het avondmaal. Een dienst waar we nu toch heen konden gaan. Wanneer je in zo'n situatie zit, waar wij in beland waren, vraag je je toch af, waar dit goed voor was. Op die vraag heb ik (nog) geen specifiek antwoord, maar wel weet ik dat we zondag een fijne dienst hadden, zowel
's morgens als 's avonds. En wat ik al voorvoelde gebeurde ook, psalm 23 kwam voorbij. De psalm die we ook meekregen tijdens de rouwdienst van Esmee, maar ook tijdens het avondmaal, voordat Esmee overleed. Want hoe nuchter we ook kunnen zijn, het gevoel van buikpijn blijft met het idee, dat Inge deze scoliose operatie moet ondergaan.

Weer werden gewezen op de tekst: De HEER is mijn Herder, het ontbreekt mij aan niets!

                                                 Hij is erbij en zorgt voor ons!

 

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren
 

Antwoorden

Wat een week!

Wat een week hebben wij achter de rug, pffff. Vorig jaar eind januari is Youri geopereerd aan een scoliose, een grote en spannende operatie. Gelukkig mocht alles goed en soepel verlopen en heeft Youri nu een jaar later geen klachten of beperkingen meer.

Maar nu blijkt ook Inge een scoliose te hebben en ook zij moet hier aan geopereerd worden. Die operatie stond afgelopen 13 februari op de planning. Inge, maar ook wij keken erg op tegen deze operatie. Er hangt best veel van af en er kunnen best ernstige gevolgen zijn, wanneer er complicaties optreden. De heftigste hiervan, is geen gevoel meer in de benen. Met dit in het achterhoofd, is het allemaal best spannend....

Afijn, ik schrijf inderdaad, dat het afgelopen donderdag had moeten gebeuren, maar om een lang verhaal kort te beginnen, dit is dus niet gebeurt.

Omdat er voor de operatie bloed geprikt moet worden, moest Inge de avond van te voren opgenomen worden. Dit zat in de planning en omdat Inge een tijd lang weinig mobiel zou zijn, wilden we eerst met zijn allen uit eten voordat we naar het ziekenhuis zouden gaan.

Lotte kreeg deze week ook haar rapport en ook daar moesten we nog voor op gesprek, ook dit werd gepland op de woensdag.

En toen belde Chris om 15:45 uur.
Een beetje van slag vertelde hij net een ongeluk te hebben gehad. Hij en zijn tegenligger mankeerde gelukkig niets, maar dat kon je van de auto niet zeggen. Rechtsvoor was echt stuk en de vraag was wat dit zou gaan kosten. Ik was allang blij dat hij niets mankeerde en ik ging alleen naar het rapportengesprek van Lotte. Ondertussen had ik alle nummers van onze verzekering doorgeappt en wachtte Chris op een sleepwagen. Dit alles was gebeurd in Doorn. Toen ik na het gesprek thuis kwam, heb ik alles voor ons verblijf in het ziekenhuis ingepakt in de auto en ben naar Chris in Doorn gereden, om hem daar op te halen, om vandaar, meteen door te gaan naar het ziekenhuis in Rotterdam.

De operatie zou plaatsvinden in het Sophia.
Het was ondertussen best laat geworden en volgens de papieren werden we om 20.00 uur verwacht in het ziekenhuis. Het was ondertussen 18:30 uur. We wilden nog wat eten en moesten nog zeker een half uur rijden, dus 20:00 uur in het ziekenhuis aanwezig zijn, zou niet haalbaar zijn.

Ach niet te moeilijk denken we bellen even om aan te geven, dat we vanwege omstandigheden 20:00 uur niet gaan halen en dan kijken we wel hoe laat het wordt. Zo gezegd zo gedaan. Alleen klonk de verpleegkundige die we aan de telefoon kregen heel aarzelend en ze gaf aan er een collega bij te halen. Deze collega vertelde, dat we helemaal niet meer verwacht werden, omdat bij gebrek aan een ic plekje, Inge niet geopereerd werd en dat het raar was dat we niets gehoord hadden van de Ortopeed.
Nu moet je net mij hebben, want ik werd hier echt boos om. Inge begon meteen te huilen van de schrik en de spanning. Ik vond en vind dit echt heel nalatig en gaf dit ook goed te kennen bij de verpleegkundige. Wel benoemde ik, dat ik snapte, dat dit niet haar schuld was en dat mijn boosheid zeker niet persoonlijk was, maar dat ik dit wel een kwalijke zaak vond. Gelukkig werd dit wel begrepen. De verpleegkundige zou de diensdoende ortopeed bellen en deze contact met ons laten opnemen. In afwachting van dit telefoontje, zijn we toch maar doorgereden richting ziekenhuis.

Ongeveer een kwartier later, belde de Ortopeed om te vertellen dat hier duidelijk sprake was van miscommunicatie. Geen idee waar dit vandaan kwam, maar we konden gewoon komen en de operatie morgen, zou gewoon doorgaan. Pff, wat een opluchting. Al weken zie je hier toch tegenop en dan valt het toch tegen, wanneer het niet door zou gaan.

Wij zijn doorgereden naar een restaurant en hebben daar gegeten. Omdat het al vrij laat was, zaten we daar ook niet echt ontspannen en ook daar liep het allemaal niet helemaal soepel. Het personeel was vooral heel druk met elkaar en we kregen wel ons eten, maar op ons drinken moesten we "even" wachten.

Tegen 21:00 bracht Chris ons in het ziekenhuis, hielp met het neerzetten van de tassen die we mee hadden en ging daarna weer vlug naar huis, want Lotte moest de volgende dag "gewoon" weer naar school. Hij zou de volgende dag weer naar ons toe komen, wanneer Lotte op school zou zijn.

Op de afdeling begonnen we meteen met de grootste hobby van Inge en eigenlijk ook hetgene waar ze het meest tegenop zag, bloedprikken. Gelukkig viel het uiteindelijk mee, was het zo klaar en konden we ons gaan klaar maken om te gaan slapen.

Het slapen was best een uitdaging, want de zenuwen en een vreemd bed nodigen niet echt uit tot volledige ontspanning, maar uiteindelijk hadden we beide wel iets geslapen. Rond 6:15 uur had ik de wekker gezet en ben ik even bij Inge in bed gekropen, om samen te wachten op wat komen zou. Tegen 7:00 uur kwam de verpleegkundige verdovingspleisters plakken, om het prikken van een infuus zo pijnvrij mogelijk te laten verlopen, mocht Inge haar operatie pyama aantrekken en werd ons verteld, dat we om 8:00 zouden worden opgehaald, om naar de operatiekamer te gaan.

Het werd 8:00, het werd 8:15, het werd 8:30 en nog steeds hadden we geen verpleegkundige gezien die ons weg ging brengen of ons kwam vertellen wat er ging gebeuren. Uiteindelijk ben ik zelf maar de gang op gelopen om iemand te zoeken en verhaal te gaan halen. Helaas wist niemand mij iets te vertellen en werd er gezegd, dat ik maar op de kamer moest afwachten......en toen????

Toen kwam om 9:30 uur de Orthopeed binnen en wist ik wel hoe laat het was. Hij had enorm zijn best gedaan, maar het was echt niet gelukt, om voor Inge na de operatie een plekje te krijgen op de IC. Alles lag stampend vol en ook hij was heel boos geweest, want voor de operatie was alles gereed, maar om deze reden kon het echt niet doorgaan....Wij balen hier enorm van, want ook wij hadden alles geregeld, qua school van Inge, werk e.d. De nieuwe datum is nu 27 februari. Ik ben benieuwd!

 

Reacties (1)

Reactie van Marielle op 17 februari 2020:
Drukke week.
 
Klik hier om alle reacties te lezen of zelf te reageren
 

januari alweer voorbij

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren