Woensdag 28/11/2012 Ora et Labora

Wat een heftige reacties op mijn vorige blog.

Graag willen we onze gevoelens delen via deze blog. Jammer dat er mensen zijn die uiten van gevoelens verwarren met het uiten van frustraties. Mocht u daar een mening over hebben wilt u dat mailen en niet de discussie voeren via het blog. Ik vind! dit heel verdrietig, en het kost ons veel energie.

Esmee ligt lekker te slapen. Er zijn vandaag enorm leuke foto's gemaakt die we morgen hopen te krijgen. Ik ben heel benieuwd.

Wat is het hebben van een kind met kanker een heftig traject. Dit is bijna ondraaglijk, maar doordat we ons gedragen mogen voelen op het gebed, toch te dragen. Wij voelen ons gedragen door God ook wanneer wij geen gebed meer hebben en alleen nog wanhoop voelen mogen we ons gedragen weten. Laten we vooral geen waarde oordelen uiten over elkaar, wat weet een ander van mijn verdriet en wat weet ik van het verdriet van een ander? Ook kreeg ik het verwijt te horen dat ik niet moet staan op verkopingen en geld in moet zamelen, maar alleen nog maar moet bidden om de genezing van mijn kind. Persoonlijk vind ik dit minder belangrijk. Het allerbelangrijkste in mijn ogen is, dat Esmee een parel in Gods hand mag zijn en mocht zij dit niet overleven eeuwig bij Hem mag wonen. God weet wat onze weg is en draagt ons door de moeilijke momenten.
Mensen vragen of we het nog vol houden en of het ons allemaal niet te veel wordt, maar ja wat dan? We moeten. Dit traject moeten we door, we kunnen geen nee zeggen en er mee stoppen. Het meest nare en vermoeiende is nog het feit dat ik continue verantwoording af moet leggen, aan mensen die zich niet kunnen inleven in wat wij moeten doormaken, maar wel een mening hebben over hoe wij het doen. Mensen maak deze weg voor ons niet nog moeilijker.

Alle mensen die wel begrip tonen, hartelijk bedankt. Alle hulp die wordt geboden in en rondom ons huis, geweldig. De opvang van Youri loopt via ouders van een vriendje van school die altijd aangeven dat Youri hartelijk welkom is, zelfs al ik dit vergeet door te geven. Ze doen nooit moeilijk en zetten zich in waar nodig. enorm bedankt! Ook opa en oma de Ron die weer op onze meiden passen zijn hun gewicht in goud waard.
Chris is "gewoon" aan het werk en ik ben bij Esmee in het z-huis. Na een aantal dagen wordt dat ook heel vermoeiend, zeker wanneer de zaal vol ligt zo als nu. Wel heel gezellig, het is nu een leuk clubje, maar voor je nachtrust niet echt handig;)

 

Reacties

anoniem op 29 november 2012 12:46:
Herkenbaar. De beste vrienden hou je over. Probeer niet verbitterd te raken:( zulke mensen hebben gebed nodig blinden moeten weer gaan zien.hou vol je doet t voor esmee en niet voor zwakke zielige mensen. Sterkte.
 
Lydia op 29 november 2012 10:30:
Ik sluit mij bij bovenstaande stukjes aan. Ik denk echt dagelijks aan jullie, terwijl ik jullie helemaal niet persoonlijk kent. Jullie gaan een weg waarvan een buitenstaander geen besef van heeft. Ik kan al je reacties en stukjes begrijpen, we zijn allemaal mensen. Ik vind deze zin sterkte geven : DE HEERE GEEFT NOOIT MEER TE DRAGEN, DAN EEN MENS DRAGEN KAN. Bijzonder hé!? Dat kan troostend voor je zijn. Een mens vraagt en zoekt uitzichzelf nooit de eer van de HEERE. Hartelijke groeten en liefde toe gewenst. Hou vol, maar ook wanneer het niet meer te dragen is, het over te kunnen en mogen geven in ZIJN handen. Je verwoordde het zelf mooi in je laatste blog. Lydia
 
Esther op 29 november 2012 09:57:
ik begrijp wat je bedoelt,blijf jezelf maar ook tegenvallers mag je delen.
We denken aan jullie en bidden voor jullie.
Door nood leer jr mensen kennen.
Stroopwafels lusten we wel hoor en verkopen kunnen we ze ook wel!
Sterkte in alles!
Als ik wat voor je kan betekenen hoor ik het wel.
 
Janneke op 28 november 2012 23:30:
Goed van je, dat je je gevoelens zo durft te uiten!Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar ik bid en hoop dat er voor jullie goede tijden aan mogen breken en dat Esmee op mag knappen.Het zijn zware,bijna ondragelijke tijden voor jullie, maar weet je idd gedragen door het gebed, van zovelen! Dat is wel heel bijzonder hoor. Ik wens jullie(alweer) heel veel Kracht van Boven toe, en wijsheid om met alle verschillende reacties om te kunnen gaan.jullie zijn ieder dag in gedachten en bovenal in t gebed van me. Ik hoop dat je vannacht goed kunt slapen, met zo'n volle zaal zal het niet makkelijk zijn.
 
mia vanhelten op 28 november 2012 23:28:
lieve Marielle, heel goed van je dat je alles van je af schrijft, in deze moelijke tijd weet je pas wat aan de mensen hebt. Ik wens je heel veel sterkte in deze voor jullie kleinemeisje en jullie gezin zware tijd, en strijd tegen deze veschrikkelijk ziekte. Ik hoop dat het allemaal gaat lukken voor amerika. Ik denk aan jullie. Groetjes van Mia
 
Jeanet(terdegelezer) op 28 november 2012 22:46:
Goed dat je dit stuk geschreven hebt.Ik snapte wel dat je dat vorige stuk wilde delen,het is een tegenvaller,op zo'n moment en je kunt niet veel hebben doordat je uitgeput bent.Je hebt het gewoon willen delen.Wat je zelf al schrijft dat er ook mensen om jullie heen staan.Geloof mij echt,er zijn met zulke dingen dat je mensen kwijt raakt maar er ook lieve mensen voor terug krijgt.Als je niet kunt bidden zeg dat ook maar tegen de Heere,ook ik bid voor jullie en het hele gezin.Groetjes
 

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen