zelfbeeld

Op naar de 40

Beetje nostalgisch over de dingen aan het nadenken.
Bijzonder is het hoe sommige systemen werken in mijn hoofd. Ik denk dat dat het ouder worden ook met zich mee brengt. Meer nadenken over wie ik ben, in mijn gezin maar ook in de maatschappij. Nadenken over wat er van mij wordt verwacht en hoe men naar mij kijkt, maar vooral hoe ik zelf over mijzelf denk.

Ik vind mijzelf niet zo bijzonder en ga er vanuit, dat anderen dat ook niet vinden. Ik ben opgegroeid met het gegeven, dat mijn mening totaal niet belangrijk is. Dus wat ik denk of voel is niet van belang.
Dat maakt dat ik dat ik er onbewust vanuit ga, dat wat ik zeg niet serieus genomen zal worden, dus kwam ik in het verleden nogal eens ongenuanceerd uit de hoek. Dat ik daar mensen mee kwetste, dat kwam niet in mij op, want ik was gewend dat er toch niet naar mij werd geluisterd. In de loop van de jaren kwam dit naar voren.Als er werd gereageerd op wat ik had gezegd en ik ter verantwoording werd geroepen vond ik dit lastig. Want was dit mijn mening of had ik mijn bek maar een douw gegeven. Vaak schoot ik in de verdediging en probeerde het gezegde af te zwakken. 

Van de week hadden we bijbelkring en ging het over de verloren zoon. De vraag werd gesteld op wie lijk jij? Op de oudste of op de jongste zoon. Toen ik daar over nadacht, schrok ik daar best van. Want lijk ik niet meer op de oudste zoon? Altijd maar vergelijken? Altijd mij maar minder voel dan de ander? En daardoor lelijk doen over en naar de ander? De ander minder maken, zodat ik mij meer kon voelen?
Mijn inzicht hierin was wel, dat dit met mijn zelfbeeld te maken heeft. Welke waarde hecht ik zelf aan mijn mening? Welke waarde hecht ik aan mijn inbreng in mijn gezin? Welke waarde hecht ik aan mijn inbreng in de maatschappij? Wie ben ik?

Steeds meer mag ik opzien naar Christus. Want de Vader zocht de oudste zoon op. Door Zijn ogen kijken naar mijzelf en daardoor mijzelf op waarde schatten. Niet meer, maar ook niet minder dan de ander. Ik ben van waarde en waardevol. Dankbaar mag ik dit steeds meer leren. Vaak gaat het nog fout en moet ik biddend genadig zijn naar mijzelf toe, omdat ik weer iets niet goed gedaan heb in mijn ogen.
De angst voor wat de ander er wel niet van zal denken en van zal vinden speelt dan weer op. Angst die ik al jaren heb. Daardoor ga ik steeds harder mijn best doen om niet te falen. Angst dat ik door de mand zou vallen, dat ik helemaal niet kan, wat nu aan het doen ben. Dat ik helemaal niet zo lief ben en al helemaal niet interesant. Dit alles kost enorm veel energie en maakt dat ik al jaren moe ben, heel irritant. Ik wil meer dan ik kan, maar misschien wil ik teveel. Ik wil graag mensen helpen en vaak ten koste van mijzelf, heb ik dit nodig om mij nuttig te voelen?

Richting de 40 jaar gaan is een goede les. Stilstaan bij wat is geweest, nadenken over wat gaat komen. Stilstaan bij God en wat hij deed en doet in mijn leven. Leren over genade. Naar de ander en naar mijzelf.

 

 

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen