huilen

Wat gaat de tijd snel...
De zomervakantie is voorbij en de kinderen zijn ook weer aan een nieuwe fase begonnen.
vandaag weer melancholisch...

Mensen vragen hoe het gaat en ik zeg goed. Nooit ben ik voorbereid op deze vraag, maar eigenlijk heb ik geen idee hoe het gaat. Te druk met het heden om daar over na te denken. Maar soms wordt het heden ingehaald door het verleden en wordt je stilgezet bij wat je is overkomen en wat je mist. Dan raak ik verlamd en sta ik letterlijk stil. Er komt niets uit mijn handen en ik ben misselijk.

Ik heb een druk gezin, zo druk, dat ik alleen maar energie heb ( en daarvoor eigenlijk nog te kort) om deze kinderen te begeleiden. Esmee is overleden, daar hoef ik niet meer voor te zorgen en tijd en energie om daar bij stil te staan heb ik niet.

En dat is nu juist het verschil met andere gezinnen die dit is overkomen, maar geen of nog 1 kind overhouden. Tijd om erover na te denken en bezig zijn met wat er wordt gemis, wie er wordt gemist. Ik wou dat ik die ruimte had.....

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen