7 juli 2012

Esmee 3

7 juli 2012 om 21:52

vrijdag 6 juli,

Het grote wachten gaat beginnen. Er wordt nog een ct-scan gemaakt (dachten wij) en dan mogen we naar huis.

Vanavond hebben we een etentje van tante Tini en daar willen we graag heen. We hopen dus dat het op tijd zal gebeuren. Na een lange dag wachten ga ik im half 4 maar eens vragen wanneer de ct-scan gemaakt gaat worden.

De zuster zal even bellen. Tijdens dit gesprek hoor ik haar "o" zeggen. En ze loopt naar de artsenkamer.

De arts komt even later naar ons terug en geeft aan dat de radioloog het er niet mee eens is dat er nog een ct gemaakt moet worden dus hij gaat eerst overleggen met de chirurg.Dit had ook om 8.00 uur gekund! Hier zijn we wel een beetje boos over geweest, want dit was een hele dag wachten en voor niets. Onze dagen zijn een beetje kostbaar. Daarbij zouden we uiteten gaan met zijn allen vanavond en  nu is het al zo laat. Uiteindelijk mogen we om 18.00 weg en blijkt dat we echt voor niets een hele dag hebben gewacht. Buiten de parkeergarage blijkt de gehele stad nog vol te staan met verkeer. Balen! Uiteindelijk komen we om half 8 eindelijk aan op het feestje van tante Tini. Niet gedoucht, zonder kado, want dat lag thuis, maar toch nog gekomen. lekker een pannekoek gegeten en de kids speelde lekker in de speeltuin buiten want het was prachtig weer. Na het eten lekker naar huis.

 

Eindelijk zijn we (even) thuis uit het ziekenhuis. Esmee had een goede dag vandaag, niks a/h handje. (lijkt het)

Maar helaas. Vandaag verschillende uitslagen gekregen. Helaas maar het is echt een neuroblastoom, een zeer ernstige vorm van kanker. De vraag is ook niet of, maar waar de uitzaaiingen zitten.

Op een CT-scan zijn vlekken gezien, en volgende week komt er een scan waarom ze al haar botjes gaan bekijken. Dan weten ze precies waar de kwaadaardige cellen zitten.

Woensdag 18/7 wordt er al gestart met behandelen. Dit gebeurt in de Daniel de Hoed. Ze krijgt dan MIBG-Therapie. Dit houd in 5 dagen praktisch alleen op een kamer, opgesloten in een box.

Dit ivm evt. radio-active straling. Dus niet te lang knuffelen of samen op de kamer. Ook wij moeten in de kamer ernaast. Daarnaast staat er nog een operatie op het programma volgende week en een beenmerg punctie. Dit alles betekend ook volgende week, regelmatig in het ziekenhuis bivakkeren. 

 

Maar nu eindelijk even thuis. alles verwerken, opruimen en boodschappen doen.

 

Onderweg hadden we een cd opstaan van het kinderkoor "klein maar dapper". Heerlijke eenvoudige kinderliedjes.

Hier zongen we uit volle borst mee, mee.

 

Er is hoop, hoop voor de toekomst

kom ga mee en wandel in het licht.

Er is hoop, je hoeft niet meer te huilen

er is hoop als jij je ogen op Jezus richt!

 

Het negatieve denken dat kreeg de overhand

Bij mensen die beweren er is geen God

Maar ondanks duisternis

Schijnt er nog steeds een licht

God gaf het teken van de Regenboog

 

Bij thuiskomst werd het steeds donkerder, terwijl de zon ( het licht) bleef schijnen.

het leek bijna te gaan regenen, Chris keek naar buiten en daar was een prachtige regenboog. Heel goed te zien!

Het was zelfs een dubbele. God heeft ons Zijn woord gegeven door deze regenboog. Hij wil voor ons zorgen!

Daarna begon het ineens te storten van de regen. De regenboog was weg, ervoor in de plaats kwamen stromen van zegen als plasregens neer.

 

Het is een heftige periode, maar we voelen ons gedragen.

Willen jullie met ons mee bidden dat dit zo mag blijven. Dat we niet met Petrus mee zinken in de zee, maar mocht dit toch gebeuren, dat Hij ons daar weer uit mag trekken, door te zien op Hem.

 

  

 

 

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen