7 juli 2012

Esmee

7 juli 2012 om 18:55

Lieve allemaal,

 

Via deze weg willen we gaan bijhouden, over het wel en wee omtrent Esmee.

Al weken is Esmee niet lekker steeds een paar dagen koorts en dan weer niet. Wel heeft ze een kort lontje en eet heel slecht. Maar ja dat doen alle peuters. Maandag 2 juli. Esmee wordt weer wakker met 39,5 graden koorts. Weer de huisarts gebeld en een afspraak gekregen op dinsdag 8.40 uur.

Dinsdag 3 juli. De arts kan niets vinden en belt met de kinderarts van het Maasstad, of deze even mee wil kijken. Ik mag gelijk door. Lotte snel bij mijn moeder gebracht en door naar het Maasstad.

Op de SEH wordt bloed geprikt en een zakje geplakt om urine op te vangen. De Arts geeft aan dat we wel naar huis kunnen en dat we een nieuwe afspraak krijgen om de uitslag te horen. ( Vond het allemaal niet zo ernstig had ik het idee)

 

Gelukkig duurde het plassen wat langer en waren ondertussen de bloed uitslagen binnen. Hieruit blijkt dat de ontstekings waarde in het bloed, flink vehoogd zijn. Daarom spreekt ze een echo af. ( ik denk nog aan een blindedarm ontsteking.)

Tijdens het maken van de echo reageert de scopist wat kort af. Esmee lag ook de hele tijd te krijsen en ik dacht dat ze dat daarom was. Achteraf denk ik dat ze geschrokken is van wat ze zag.

Ondertussen Chris een paar keer gebeld/gesproken. Deze gaf om half 3 aan dat ie naar het z- huis kwam. Tegen 16.15 kwamen de kinderarts en de arts-assistent binnen om ons te vertellen wat er aan de hand was. ( Al die tijd hebben we niets te eten gekregen.)Esmee lag weer te jammeren en wilde niets. Daar bovenuit probeerde de arts ons het nieuws te vertellen. Hij gaf aan dat hij dacht aan een neuroblastoom, geen idee wat dat was. Hij vertelde dat dit een vorm van kanker is. Ook daar schrok ik niet zo van, ze kunnen tegenwoordig zoveel en het woord neuro blastoom klinkt niet heel erg toch? De arts was wel heel serieus en had de afspraken al klaar voor het Sophia ziekenhuis. Woensdag 4 julie om 8.30 echo maken en om 11.30 de afspraak bij de oncoloog.

 

Thuis even gegoogeld. Daar lazen we dat een neuroblastoom echt niet zo onschuldig is als hij klinkt. Sterker nog, hij kan heel ernstig zijn.

 

Woensdag 8.30 in het Sophie. Eerst de echo gemaakt onder luid protest van Esmee. Daarna zijn we gelijk de onco-poli gegaan. Hier konden we gelijk terecht. Deze arts vertelde dat hij Esmee op ging nemen. Dit zou de onderzoeken versnellen. Zo gezegd, zo gedaan. Op zaal lagen al 2 kindje die voor een kuur kwamen. Kale hoofdjes met een sonde in de neus. Dit was wel een grote cofrontatie. Was dit mijn voorland? Of te wel, staat dit Esmee ook te wachten? Het wachten kon beginnen. Esmee hobbelde lekker rond en kon tv kijken. Tegen de middag was ze heel moe, maar slapen wilde ze niet. Ze wilde graag een infuur prikken bij Esmee om daar bloed uit te tappen en deze hadden ze ook nodig voor de ct-scan die gemaakt werd. Ze kreeg dan contrast vloeistof ingespoten. Dit zou donderdag gebeuren.

Esmee kreeg verdovende zalf op de handen en na een uurtje werd het infuus geprikt. Dit deed op zich geen pijn, maar het vasthouden van de hand vond ze niks, dus weer krijsen. ze waren bijna klaar, het naaldje zat erin en er werd bloed getapt, toen Esmee in slaap viel. Ze was versleten. Al slapende heeft Chris haar in haar bedje gelegd.

 

Opa's en oma's en de kinderen kwamen even kijken 's avonds en daarna ging Chris met de kids naar huis.

Ik mocht een bedje uitklappen en opmaken om naast Esmee te gaan slapen en  mijn ouders zouden nog even spullen komen brengen. Esmee stuiterde lekker rond, te moe om te gaan slapen. ze wilde niet in haar eigen bedje slapen, dus heb ik "mijn" bed tegen de verwarming gezet en haar naast mij neer gelegd. Na nog wat heen en weer gekruip en geklets viel zij, en uiteindelijk ook ik in slaap.

 

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen