Afscheid

Dit zal het allelaatste blog zijn wat door ons wordt geschreven. Binnenkort zal de website "uit de lucht" gehaald worden en zal het lijken of het allemaal niet gebeurd is.

Maar het is wel gebeurd. het gat binnen ons gezin is enorm, maar de rust is een weldaad. Je leeft elke keer in  twee werelden. De wereld draait door en je moet er zijn voor je gezin, maar soms zou je willen gillen en schreeuwen en de wereld stil willen zetten. 

Afgelopen week was het precies een jaar geleden, dat het gehele circus begon. Een jaar pas, maar wat is er veel gebeurd in 1 jaar. Leven tussen hoop en vrees, het moeten aanzien hoe je kind vreselijk lijdt en dan gelukkig de mooie momenten waar je op mag teren. Maar wat is dit zwaar.

De omgeving vind het moeilijk om je aan te spreken, want misschien zit je er niet op te wachten en ik vind het steeds moeilijker om hulp te vragen. Ik heb het idee, dat er dan gedacht wordt dat ik het zelf wel kan, want Esmee is er toch niet meer, dus ik heb er alle tijd voor. Mensen hebben ook hun hulp opgezegd, wat hun goed recht is, maar nu komen pas de moeilijke dingen en daarbij draaid je huishouden gewoon door. De kamer van Esmee moet leeggehaald worden, spullen uitgezocht en opnieuw behangen, zodat Inge deze kamer krijgen kan. Daarbij willen we ons graag inzetten voor andere gezinnen die een ziek kind hebben, maar dit kost heel veel energie, maar geeft ook voldoening.

Ons energie gehalte is ook beneden alle peil. Inge heeft heel veel aandacht nodig en we zijn ook aan het uitzoeken wat voor haar de beste behandeling is. Lotte vraagt haar andacht en dat is ook haar goed recht, maar Youri mag ook niet vergeten worden. Al met al wordt het dal alleen maar dieper en het gemis zwaarder.

Wie ons gelukkig nooit heeft laten zitten en nog altijd voor ons zorgt, is God! hij geeft ons op soms moeilijke momenten net dat lichtpuntje en de troost, waardoor alles weer te dragen is. Esmee mag op het mooiste plekje zijn dat er bestaat, veilig bij haar Hemelse Vader. dat besef maakt dat je haar niet terug wil wensen, maar wat zou ik haar graag nog heel even vasthouden, heel even maar.........

Graag willen we wel iedereen bedanken voor hun gebed, liefde en aandacht. Blijf voor ons bidden, want soms zakken we weg in ons ongeloof en willen we het zelf doen. Om er dan altijd weer achter te komen dat het zonder onze Hemelse Vader dit verdriet ondraaglijk is. het verliezen van je kind scheurt je door midden. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven, maar echt je kan je het niet indenken, als je het zelf niet hebt meegemaakt. Dit gevoel gaat zo diep, dat je er geen weet van had dat het kon. ( tenminste dat geldt voor mij) het voelt of je er op een afstand naar kijkt, maar realiseert je tegelijkertijd dat het echt is.

De dood is onomkeerbaar. het valt niet te lijmen of op te lossen. Je moet met dit verlies leren leven.

 

Reacties

Lia van der Waal op 7 augustus 2013 00:22:
Een laatste reactie op deze site. Maar ik hoop jullie nog wel op andere manieren te mogen blijven bemoedigen. Niemand kan jullie pijn weg nemen of dragen. Niemand die die niet heeft mee gemaakt weet wat dit betekent. Dat wens je niemand ook toe. Moeilijk kan het soms zijn Gods wegen te doorgronden. Toch hoop ik dat je de moed blijven houden om door te gaan aan de hand van onze Hemelse Vader. Voor jullie samen, maar zeker voor Youri, de stille. Voor Inge de lieve stuiterbal en voor Lotte die op vele donkere dagen de zon voor jullie zal laten schijnen. Al zal je dat ook van Inge en Youri mogen zien. Gods Zegen en liefde toegebeden. Tante Lia
 
Louise op 31 juli 2013 19:33:
Deze website uit de lucht.. betekent niet dat de rest ook 'uit de lucht' is. Afscheid nemen doet pijn..

Het lezen van jullie blog ook.. Wat mij het meest raakt is dat de klap voor jullie nu écht komt en de hulp mindert.. :( Ik zou willen dat ik jullie kon helpen.

Heel, heel veel sterkte toegewenst in alles! Ik hoop dat er toch familie/vrienden om jullie heen blijven staan om jullie te steunen in alles!!

Hartelijke groet!
 
Marina op 24 juli 2013 13:24:
Ook van mij nog een berichtje. Moet veel aan jullie denken. Het is inderdaad zo dat het leven door gaat en je moet ervaren dat zo weinig mensen vragen hoe het nu gaat. En toch zijn er soms mensen waarvan je het niet verwacht, die oprecht met je meeleven. Dat voelt dan zo goed. Van buiten zijn we heel, maar van binnen in duizend stukjes en dat draag je mee tot aan het eind van je leven. De scherpe kantjes gaan er inderdaad wat van af, maar het gemis wordt dieper. Dat "nooit meer" kan je zo aanvechten. Je ziet andere kinderen van dezelfde leeftijd opgroeien, maar jullie kind blijft 3 jaar. Hoop dat jullie het als gezinnetje een plaatsje kunnen geven en... veel praten en veel geduld met elkaar en de kinderen hebben, want ieder verwerkt het op zn eigen manier. De Heere mocht jullie willen gedenken en dat er uit dit sterven nog winst geboren mag worden voor de eeuwigheid. Hartelijke groet.
 
Margje op 24 juli 2013 11:10:
Lieve mensen,
Fijn, dat er nu weer gereageerd kan worden. Ik wilde begin juli even laten weten, dat ik aan jullie dacht. (Omdat het een jaar geleden allemaal begon) Maar reageren op deze site was toen op de een of andere manier geblokkeerd.
Wat een herkenbaar verhaal schrijf je daar! Het grote gat en het gemis waar je in valt. Mensen -in ons geval waren dat ook de mensen waarvan je meende dat ze het meest dichtbij stonden- die vinden dat het leven "gewoon" doorgaat. Mensen die je egoïstisch vinden in je verdriet, omdat je kind het beter heeft dan jij het geven kon en ga zo maar door. Wat je hiervan leert is, dat 'de mensen' allemaal een mening hebben, totdat ze zelf een kind verliezen. Wij kregen de erkenning toen onze ouders en onze schoonouders jaren later zelf een kind verloren. Mijn schoonouders waren zo ruiterlijk om toen te erkennen dat ze altijd hadden gedacht er wel in te kunnen komen wat zo'n verlies zou inhouden (het ging hen toendertijd immers om een kleinkind dat stierf) maar dat ze er totaal niets van begrepen hadden! En inderdaad, de enige op wie je je vertrouwen kunt stellen en die je nooit in de steek zal laten is de Heere Zelf... Blijf dat maar vasthouden. Want zelfs áls mensen de juiste woorden vinden, kunnen ze toch niet echt troosten en je verdriet wegnemen. Dat kan de Heere alleen.
Al word je 100, dit verdriet en gemis zal altijd blijven. Hoewel het milder zal worden, zal het altijd weer in al z'n hevigheid de kop op blijven steken, juist op momenten, dat je er zelf niet op bedacht bent. Ik wil jullie nogmaals voor nu, maar zeker ook voor later in jullie leven, heel, heel veel sterkte en de nabijheid van de Heere toewensen. En mag ik jullie nog een praktische raad geven? Blijf met elkaar in gesprek, want jullie relatie zal nooit meer worden zoals 'ie was. Of je relatie wordt hechter, of je groeit uit elkaar. Dit verdriet verwerkt ieder gezinslid anders. Ga elkaar dat niet verwijten, maar probeer begrip voor elkaar op te brengen. 't Is zomaar een tip die wij ooit kregen en ter harte genomen hebben. Nogmaals heel veel sterkte allemaal!
 
anita op 16 juli 2013 11:25:
Ach wat in en in schrijnend. Het vreselijke gemis en het onpeilbaar diepe verdriet in jullie gezin. Woorden schieten tekort, een kind verliezen is het ergste wat er is, zei iemand tegen me, die het ook was overkomen. En inderdaad is er maar ÉÉN die jullie overeind houden kan en krachten geven kan naar kruis. We proberen het in te leven en als we er ons in verdiepen worden we al naar.. Hoe moet het alles voor jullie dan wel niet zijn. En ook voor broer en zusjes. Hoop dat je goede hulp voor hen vinden kunt, en dat je zelf ook hulp durft te vragen, heb je echt nodig hoor. Het is niet voorbij, de leegte, het gemis, en het verweken begint pas..Ik schrijf maar, maar voel me zó tekort schieten. Hoop dat er mensen om je heen zijn die jullie beter kunnen troosten en helpen en die het beter kunnen verwoorden dan ik kan. Ook hier bij ons in huis blijft de herinnering aan Esmee aanwezig. In gedachten nog zo vaak. Als er dan wat is, dan moet ik vaak denken; doe niet zo moeilijk, je hebt al je kindertjes nog!" Ook liggen hier nog spulletjes, speldjes en een sjaal. Als m'n dochter van 7 die sjaal om heeft, moet ze er ook over praten. Persoonlijk niet gekend, maar we hebben ons er zo bij betrokken gevoeld. Het doet zeer om afscheid te nemen, maar we wensen je allemaal Gods ondersteuning toe. De kracht om verder te gaan. Sterkte hoor. Het is allemaal misschien krom geschreven maar ik kan niet beter, maar wel met de beste bedoelingen. Ook voor je kinderen en met het opvangen in hun verdriet en vragen sterkte gewenst. Hartelijke groet!
 
Kimberley, Damian en Ellen op 12 juli 2013 22:38:
Lieve Marielle, Ron, Youri, Inge en Lotte,
Woorden schieten te kort, ook nu nog steeds.
Een mooie steen op de laatste rustplaats van Esmee, met een mooie kroon, voor jullie mooie lieve dochter en zusje.

Heel veel sterkte, voor nu en in de toekomst, we denken en bidden voor jullie, en proberen in contact te blijven. Heel veel liefs en God's kracht gewenst van Kimberley, Damian en Ellen, uit Pijnacker.
 
Jeanet op 9 juli 2013 23:21:
Ron & Marielle,
Zie dat je,je laatste blog heeft geschreven.En nog maar een jaar dat jullie wisten dat Esmee ziek was.Ja jullie missen haar enorm,en zoveel gevochten voor haar leventje.Denk nog heel veel aan jullie,veel bewondering voor jullie.Het gezin heeft er onder geleden en jullie lijden ernog onder.Wens jullie voor de toekomst die zeker nog heel zwaar zal zijn kracht van de Heere toe.En zeker hebben jullie nog een plaats in het gebed.Hartelijke groet Jeanet v Utrecht
 
Miranda op 9 juli 2013 09:49:
Ik moet nog regelmatig aan jullie denken. Het spijt me dat ik niet goed weet wat ik jullie in deze verdrietige situatie kan schrijven. Bedankt voor jullie open en eerlijke blog. Uiteraard blijven we voor jullie bidden.
 
Mama van 3 op 8 juli 2013 17:30:
Familie de Ron. Nog een laatste reactie op jullie weblog. Als moeder van 3 gezonde kinderen kan ik mezelf niet voorstellen wat dit voor jullie betekend. Wel krijg ik door deze blog een beeld van wat er in jullie om gaat. Woorden zijn niet te vinden voor wat jullie overkomt. Ik kwam een gedichtje tegen en wil dat met jullie delen. Daarbij de wens dat de Heere jullie in dit verdriet en gemis ook Zijn vertroostingen geeft! Sterkte in alles.

Soms schieten woorden tekort
en is het onbeschrijfbaar
om te delen wat je denkt.

Tegenslagen kunnen
soms zo hard zijn,
Ze doen vaak zo'n pijn.

Het enige wat je kunt doen is bidden,
zelfs als dat ook
zo moeilijk is, juist nu.

Dan lijken woorden overbodig,
kun je niet zeggen
wat er binnenin je woedt.

Hef dan maar het hoofd naar boven,
want Iemand kent je en Hij weet
welk een strijd er in je gaat.

En als het dan zo moeilijk is,
geloof dan maar in de woorden:
‘Ik ben bij je, alle dagen.’
Al is het moeilijk, doet het pijn:
God zal er altijd voor je zijn.
 

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen