Laatste blog

Net een nieuwe maand toegevoegd in het rijtje om mijn laatste blog te schrijven.

De laatste dag...
Esmee was vrijdag zo ziek. Ze voelde zich zo naar en riep vaak, niet leuk he mama. Dat snijd door je hart om je kind zo te zien. Op de laatste dag in het Sophia, was haar weerstand alweer nul, dus het was afwachten wanneer ze koorts zou krijgen. Maar toch wilde we naar huis, al zou het maar voor 1 nachtje zijn. Ook de andere kinderen moesten thuiskomen, even ons gezin compleet. De kinderen waren blij dat ze na 11 dagen weer in hun eigen bed mochten slapen. Het eerste wat Lotte deed, toe ze thuis kwam, is naar Esmee toe rennen en een knuffel en een kus geven. Zo aandoenlijk.

's Nachts om 1.00 uur begon esmee te roepen. Ik sliep heel diep, dus voordat ik echt wakker was hoorden ik Esmee nog even met haar laatste krachten, mama roepen. Aangekomen in haar kamer, lag ze voor haar bedje op de grond. Achteraf had ze niet meer de kracht om op haar beentjes te staan en heeft ze zich op de grond laten glijden. Nu zei ik: wat doe je nou? Zal mama je weer lekker in bed leggen. Zacht zei ze: ja. Ook gaf ze aan een poepbroek te hebben, dus die verschoond. Ik dacht weer terug te kunnen in mijn eigen bed, maar Esmee ging ook spugen en blijf maar diarree hebben dus ben ik bij haar gekropen in het peuterbedje. Wat was ze koud. Koude handje koude voetjes, pijn in haar buik en maar spugen en poepen. Rond half 3 ging ik naar de badkamer om te kijken wat de kleur van het braaksel was. Daar zag ik dat er aardig wat vers bloed bij zat, dus Chris wakker gemaakt en naar het ziekenhuis gebeld.

We mochten komen. Chris heeft ons snel naar het ziekenhuis gebracht en is weer terug gereden, omdat er nog drie kindje thuis lagen te slapen. Op de afdeling werd geprobeerd bloed af te nemen,maar met de vinger prikjes kwam er geen bloed. Na 2 vingerprikje, 2 keer proberen inbrengen van een infuus, was het eindelijk de 2de pack-naald, die ons van bloed voorzag. Wat was Esmee koud en wat ik ook vreemd vond is dat ze zoveel dronk. Die avond bijna een liter, terwijl ze al weken amper wat at of dronk. Dit regelmatig gezegd tegen de arts en ook dat ze zulke koude handen en voeten had. Ik mijn ogen is er tijdens het prikken flink geklungeld, maar mijn overtuiging is ook dat Esmee niet meer te redden was, ook al was er adequater gehandeld.

Na het afnemen van bloed, mocht Esmee naar "haar" kamertje. Daar begonnen met mijn bed op te maken en Esmee had nog steeds veel dorst. Na een slok hoorde ik een reuteltje en zei tegen Esmee, hoest is even. Maar Esmee zei geheel in stijl, neehee. Op dat moment draaide ze met haar ogen weg en zakte weg. De verpleegkundige stond naast mij en samen trokken we Esmee overeind, omdat we beide dachten, dat Esmee zich verslikte. Toe voelde ik al dat Esmee geen weerstand meer gaf. Voor mijn gevoel is ze op dat moment overleden.

Arts en verpleegkundigen kwamen binnen rennen en er werd begonnen met reanimeren. Ik ben op bed gaan zitten bidden, of ik haar alstublieft mocht houden. Op een gegeven moment stond de kamer zo vol mensen dat ik naar de gang liep. Daar heb ik Chris gebeld. Hij moest direct komen. Daarna ben ik naar de zusterpost gelopen en heb daar weer gebeden. Na een kleine 10 minuten kwam Chris en vroeg ik aan een verpleegkundige of er wat gebeurde. Nog niet zei hij.

Samen zijn we toe op het logeerbed gaan zitten. De artsen en verpleegkundige deden zo hun best om Esmee weer terug te krijgen. De arts zei dat ze al 25 minuten bezig waren en keek onze kant op. Mijn vraag was: Hoelang gaan we nog door. De arts zei: Ik denk dat we moeten stoppen, waarop ik zei: ik denk dat we dat dan maar moeten doen. En toen was het stil en Esmee was er niet meer.

En nu is Esmee gisteren begraven en het is goed zo. Het gemis is enorm, maar de wetenschap wat ze nog allemaal had moeten doorstaan, geeft ons de rust dat dit zo beter is voor Esmee. Graag had ik haar troost gehad. Wanneer ze zag dat je huilde zei ze altijd, kom maar mammie en mocht je je hoofd op haar borst leggen en aaide ze over je haar. Maar God is het die ons troost. Zijn troost is zo onmisbaar. Gisteren mocht de rouwdienst uit psalm 23 worden gehouden. De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken. En ik begrijp dat als je niets met het geloof hebt, je dit moeilijk vind om te begrijpen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het uit eigen kracht ook niet begrijp. We hebben de afgelopen week ons gedragen gevoeld door Gods geest en ook gisteren bij de begrafenis, voelde God zo dichtbij. Elke keer kwam er weer een bevestiging dat Hij voor ons zorgde. Op het graf las de Dominee psalm 121. Dit is onze trouwpsalm, iets wat de dominee niet wist, maar onze hemelse Vader wel en toen we thuis kwamen stond de appelboom in bloei. Lente, teken van hoop en troost.

Nu ben ik dit aan het schrijven, het is nog vroeg, maar ik kon niet meer slapen. We hebben de kanjerketting van de week afgesloten met een kroontje. Deze is gemaakt door een moeder met een ziek kind, speciaal voor de kroningsdag. Hij is prachtig. Wij hebben hem als laatste kraal, omdat Esmee is overleden op haar Koningsdag. 27 april 2013.

Graag willen we iedereen bedanken voor zijn of haar inzet. De vele berichtjes en kaarten doen ons goed. Het besef dat Esmee zoveel voor mensen heeft betekend, maakt ons dankbaar. Esmee was een bijzonder meisje voor velen.

Voor eeuwig bij de HEERE, voor altijd in ons hart.

 

Reacties

Jeanet op 3 juni 2013 14:37:
Hallo Ron & Mariëlle,

Keek zomaar weer eens op jullie weblog,en dan zie je een mooie foto van Esmee.Denk nog veel aan jullie,en vraag mij dan af hoe zal het met hun gaan.Het gewoone leven moet weer opgepakt worden.Maar voor jullie als gezin is het niet gewoon en missen jullie Esmee iedere dag.Wens jullie toe,dat je de kracht van de Heere mag krijgen in het verwerken van het verdriet.
 
Marieke op 27 mei 2013 16:48:
Wat is het moeilijk, maar ook heel mooi om de foto van Esmee te zien (eerste pagina, home)
Ik hoop dat jullie misschien nog laten weten hoe het met jullie gaat. ook als gezin, als het gemis erg groot en pijnlijk is.
Ik wens jullie nogmaals heel veel sterkte! ik denk nog vaak aan jullie..
en er is er Een die jullie niet vergeet, maar jullie altijd in het oog houd!
 
nichtje emma op 14 mei 2013 19:49:
eigenlijk geen woorden te zeggen heel veel kracht en sterkte toegewenst in deze moeilijke periode!! ik vind het zo knap hoe jullie in het geloof zijn zo sterk en zo mogen vertrouwen op De HERE

gr sanne
 
sharon op 10 mei 2013 18:44:
beste marielle en chris,

wat moedig dat jullie deze laatste blog hebben kunnen schrijven. Als verpleegkundige wil je nooit een kind laten gaan......al denk ik in het geval van kleine Esmee dat haar lijfje echt op was.
Esmee heeft een speciaal plekje in mijn hart,juist om haar pittige karakter!
Ik wens jullie nogmaals veel sterkte, gezondheid en liefde met elkaar.
liefs sharon diederik.
 
Jorita op 9 mei 2013 19:19:
Lieve familie,
Zo gevochen en dan toch niet hebben mogen winnen, zo oneerlijk allemaal!
We willen jullie heel veel kracht en sterkte wensen in de komende periode
Ferdi, Jorita, Laurie, Jaron en Thijn* Blom
 
Alberta op 9 mei 2013 09:56:
Af en toe las ik jullie blog, en nu lees ik dat Esmee is overleden...Wat een vreselijk groot verlies voor jullie gezinnetje, allemaal heel veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijd.
 
Lydia op 8 mei 2013 17:08:
Vandaag de CD gekregen van het Ankerconcert.
Zo heb ik toch een tastbare herinnering van Esmee.
Altijd als ik die CD draai, zal ik ook aan Esmee denken. Omdat deze cd voor haar gemaakt is.
 
bianca van nes op 8 mei 2013 10:44:
Hoi Marielle en Chris,
Wij zijn net aangekomen in het Sophia, Bo krijgt vandaag zijn 7e chemo, (hierna nog 2)
Als we in het Sophia zijn ga ik altijd gelijk even langs bij "bekenden" zo was ik even langs bij Toos waar ik het vreselijke nieuws over Esmee hoorde.
Ik weet nog dat ik bij de vorige kuur bij jou langskwam en vroeg he hoe kan dat nou jullie zouden toch in amerika moeten zitten, waarop jij zei dat het niet zo goed ging met Esmee, maar dan besef je niet dat dit kan gebeuren.
Lieve Marielle en Chris, ik wil jullie heel veeel sterkte wensen met het verlies van pareltje esmee, ik zal haar blijven herinneren als een lief meisje waar ik altijd aan zal blijven denken.
Ik heb het net Bo vertelt, en wij zijn van slag, wat een strijd heeft ze moeten leveren, en ik heb er eigenlijk geen woorden voor, weet dat we aan jullie denken, en als ik het eerder had geweten hadden we zeker naar de begrafenis gekomen.
Wij denken aan jullie,
Liefs,
Coen, Bianca, Sam en Bo van Nes
 
vindhetergenzielig op 7 mei 2013 19:16:
ik vind het verschrikkelijk dat Esmee is gestorven. Ik ben blij dat ze nu Thuis is maar vind het toch wel zielig voor jullie.
 
een moeder op 7 mei 2013 19:07:
nog een laatste reactie.ik heb intens met jullie meegeleefd.Esmee hoorde een beetje bij ons gezin.En nu,voor eeuwig Thuis! wat gunnen we het haar!Lieve ouders,zie op haar geluk!Het gemis zal altijd blijven,maar t komt in een ander licht te staan!Daarom gun ik jullie ook dat plaatsje toe voor het toekomende.We vergeten jullie niet!!
 
Jeanet op 7 mei 2013 13:26:
Chris & Mariélle,
Nog even een keer reageren op je laatste blog.Heb de blog echt huilend zitten lezen,heel ontroerend hoe je alles schreef,wat zal er veel op je afgekomen zijn die laatste momenten.Wel een troost dat jullie mogen weten dat ze het nu beter zal hebben.Wens jullie ook in de komende tijd veel sterkte toe,het gemis is er en blijft er.Door alle blogs toch een bepaalde band met jullie gekregen.Zal nog vaak aan jullie denken.Hartelijke groet Jeanet v Utrecht
 
florentine op 6 mei 2013 15:15:
Beste Familie de Ron,

In stilte hebben wij met jullie meegeleefd sinds jullie verhaal in de terdege. Wat een dapper meisje was Esmee!
Wij wensen jullie veel sterkte en kracht voor nu en in de toekomst!
Familie van de pol
 
Wim, Marije en Jeftha Kik op 6 mei 2013 10:24:
Lieve familie de Ron,

Wat een groot verdriet is er in jullie leven gekomen! Heel veel sterkte in dit grote verlies. Wat zullen jullie je mooie lieve meisje en zusje erg missen. Maar de troost te weten dat ze nu werkelijk die Parel in Gods hand mag zijn, mag jullie toch ook kracht en steun geven. We bidden jullie de onmisbare troost en liefde van onze Hemelse Vader toe.

Een hartelijke groet,

Wim, Marije en Jeftha Kik
 
Marina op 6 mei 2013 09:59:
Met ontroering heb ik je laatste blog gelezen. Esmee is niet meer, haar levensboompje is gevallen. Het is waar geworden, dat kinderen geleende pandjes zijn. Jullie moeten nu dat lege plaatsje gaan inleven en dat valt niet mee. Soms mag er berusting zijn, maar er zullen ook tijden zijn, dat het zo vol is in je hoofd. Allerlei gedachten buitelen dan over elkaar heen. De Heere mocht jullie willen bewaren voor opstandige gedachten en willen sterken in hetgeen Hij te dragen geeft.
Gisteren las ik van Rutherford. Tot een moeder die een kind verloor, zegt hij: Indien onze lieve Heere één van Zijn rozen afplukt, wie kan Hem beschuldigen? Laat de meubelen gaan. Waarom niet? Zij zijn d'uwe niet. Vestig uw greep op de erfenis, en onze Heere Jezus geve u te groeien als een palmboom op de berg van Gods Zion; al worden ze door de winden geschud, de wortel is evenwel vast".
Jullie zullen in mijn gedachten blijven. Weer eentje erbij in het rijtje van kinderen, die gestorven zijn.
En bloglezers, voor Esmee hoeven we niet meer te bidden, maar vergeet deze en andere ouders niet.
 
Miranda op 5 mei 2013 20:22:
Wat een heftige gebeurtenis. Bedankt dat jullie dit hebben willen delen, ik vind dat echt heel moedig. Ik heb enorm veel bewondering voor jullie als gezin. Als ik het zo lees, heeft jullie lieve Esmee hele liefdevolle ouders en broer en zussen gekend. Dat komt in elke blog duidelijk naar voren. Vooral de laatste zin onder haar kanjerketting. Veel sterkte verder nog toegewenst.
 
Tina, André, Sasha en Lindsey op 4 mei 2013 23:38:
Ik heb je al even gesproken op koninginnedag, ik was toen erg geschrokken omdat Inge ons vertelde van het overlijden van Esmee. Toch wil ik graag nog een bericht achterlaten. Om jullie allemaal veel sterkte en kracht te wensen bij dit enorme verlies. De grootste angst van iedere ouder, je kind verliezen, is voor jullie harde werkelijkheid geworden. Ook al hebben wij weinig contact met jullie (alleen de kinderen dan) komt dit wel heel dichtbij. Je realiseert je dat het iedereen kan overkomen en het maakt mij des te dankbaar voor de gezondheid en het geluk van onze kinderen.

Mocht er iets zijn wat we voor jullie kunnen doen dan mag je dat gerust vragen, we wonen niet ver en Inge is altijd welkom om bij ons te komen spelen.

In gedachten bij jullie,
Liefs, Tina, André, Sasha en Lindsey
 
Nog een moeder... op 4 mei 2013 23:18:
Huilend deze laatste blog gelezen over Esmee. O wat pijnlijk, zelfs in haar stervensuur nog zo te moeten lijden door steeds te proberen bloed af te nemen....en wat een bijzonder mooie gedachte dat Esmee zo'n goede ruil mocht maken na dit lijden hier. In al jullie gemis heel veel sterkte toegewenst en heel veel dank dat jullie onbekenden mee lieten lezen op jullie ontroerende blog! God zegene jullie op jullie verdere levensweg!
 
Janelle op 4 mei 2013 23:12:
Beste familie de Ron, Veel heb ik aan jullie gedacht, de afgelopen week, in het bijzonder vrijdag, de dag waarop jullie je lieve meisje hebben moeten begraven. Mariëlle en Chris, bedankt voor het delen van jullie verhalen over Esmee en jullie verdere gezinnetje. Vooral de laatste heel persoonlijke blog raakte me diep. Het besef dat het definitief voorbij is. Al lezend ben ik van jullie (en in het bijzonder van Esmee) gaan houden. Nogmaals wens ik jullie hulp en kracht toe van de 'Goede Herder' die precies weet wat jullie nodig hebben. Liefs Janelle
 
wilma van der velde op 4 mei 2013 22:32:
goed zo marielle schrijf het maar van je af. dat is beter dan je verdriet opkroppen. ik snap inderdaad niet waarom jullie zo gestraft worden, maar vind het wel fijn voor jullie dat jullie zoveel troost vinden in je geloof. wat hebben jullie een hoop meegemaakt en neem mijn petje af voor jullie, zoals jullie het lot gedragen hebben. nu is het stil, geen gehol en gevlieg meer, wat zullen jullie in een diep gat vallen. ik hoop dat jullie dit als gezin kunnen dragen en het gemis van esmee een plekje kunnen geven. ik wens jullie de komende tijd heel veel sterkte en zal nog wel een keertje contact met jullie zoeken.

groetjes wilma en chris
 
Colin en Krista nr 4 op 4 mei 2013 22:29:
Lieve Marielle en Chris,

Wat heftig voor jullie allemaal! Met tranen die biggelen over mijn wangen heb ik het laatste weblog gelezen. Als buren hebben we allemaal niet veel contact, maar ik hoop dat jullie weten dat jullie, samen met Esmee, in onze gedachten zijn. Iedere keer als ik naar Nova kijk (2 jaar) kan ik me niet voorstellen hoe verschrikkelijk en ondraaglijk het moet zijn om je allermooiste geschenk te moeten verliezen. En ook nu met een kleine onderweg maakt het ons even heel duidelijk dat we ons gelukkig moeten prijzen met alles wat we hebben en de tijd die we met elkaar mogen doorbrengen. En wat jij schrijft in je blog is helemaal waar; voor wie niet veel met het geloof heeft is het onbegrijpelijk, maar aan de andere kant vind ik het heel fijn dat jullie je kracht eruit halen, want dat is hard nodig! We hopen dat jullie een mooie gezonde toekomst mogen hebben met Youri, Inge en Lotte. Esmee zal er in gedachten altijd bij zijn...
En al zien we elkaar niet vaak en alleen af en toe met in en uitstappen van de auto; weet dat een goede buur heel handig kan zijn en als we iets voor jullie kunnen doen de deur altijd open staat

Liefs,

Colin, Krista, Miquel, Eloisa en Nova
 
Een moeder op 4 mei 2013 22:18:
Voor eeuwig bij de Heere! Wat een troost als je mag geloven dat jullie kindje daar nu is! kheb veel tranen gehuild bij het lezen over jullie meisje. Ze is nu beter af, geen verdriet en pijn meer. Veel sterkte in de toekomst ook met jullie gezinnetje
 
Anna op 4 mei 2013 21:38:
Heel veel sterkte voor nu en de toekomst.
 
marleen op 4 mei 2013 19:31:
wat een heavy stukje weer, ik zit met tranen in me ogen...heel veel sterkte voor jullie komende jaren misschien wel altijd denk aan jullie xxx
 
Lydia op 4 mei 2013 19:19:
Ik weet eigenlijk geen woorden toe te voegen aan alle reacties.

Het is zoals ik het las, Esmee nam een bijzondere plaats in bij velen, waarschijnlijk ook omdat jullie steeds berichten plaatste, je gaat je dan op een manier hechten aan de hoofdpersoon.

Ik wens jullie al het nodige toe, samen als gezin, voor nu en in de toekomst! Mijn gedachten zullen nog regelmatig terugkeren naar jullie, en Esmee.
 
Margje op 4 mei 2013 19:15:
Ontroerend....deze laatste woorden!

Wat dapper en lief dat Esmee jullie weleens op zo'n eenvoudige kinderlijke en hartelijke manier mocht troosten! Dat raakt me echt!

Wat ontzettend fijn dat jullie zo duidelijk Gods kracht mogen ervaren. Dan komt het nog eens duidelijk openbaar dat er geen betere Trooster is. Wat zal het moeilijk zijn om nu voor altijd met zo'n lege plaats verder te moeten, maar tegelijk ben ik blij dat jullie mogen weten dat de Heere jullie altijd en overal ziet....

Nogmaals veel Kracht en Troost toegewenst nu alles zo definitief wordt.

Lieve groet, Margje

 
Celine op 4 mei 2013 19:07:
Dear family,

What a tremendous comfort that you all know that Esmee is in heaven now. Her empty place will be felt every day again. But each day will bring you a little closer to the day when you will be all reunited.
And although Esmee left your daily life, she will live in your hearts day by day.
It is a very great thing that you all experience the great comfort of the Lord. What a blessing that Esmee was born in a Christian family. I hope and pray that you as a family may get the strength to go through this situation. Who is able to bear the loss of a daughter or sibling without the given strength of the Lord?
May Esmee rest in piece until her Resurrection Day.

Love, Celine
 
een meelevende familie op 4 mei 2013 15:46:
Van harte gecondoleerd met het verlies van jullie lieve Esmee.
Heel veel sterkte ook voor de komende tijd. We hebben jullie altijd gevolgd via de weblog en voor jullie gebeden ook onze dochter van 8 bad elke avond voor Esmee en leefde erg mee.
Het laat een enorme indruk achter dat het ook anders kan gaan in het leven.
 
Louise op 4 mei 2013 13:22:
Hartverscheurend je laatste blog zo te lezen. Vooral wat Esmee nog heeft moeten doormaken.. en jullie als ouders. Wat heb je veel gezien, ik hoop zó dat je het met elkaar verwerken kunt.. Sommige dingen blijven in het geheugen of op het netvlies gebrand...

Laat je blijvend getroost weten door de wetenschap dat ze nu voor altijd zonder pijn is, altijd zingend in blijdschap tot eer van Hem.

Heel veel sterkte en kracht toegewenst, nu het leven weer verder moet gaan.
 
een moeder op 4 mei 2013 11:59:
Wat een ontroerende afsluiting van je weblog. Steeds hebben we je weblog gevolgd en raakten onder de indruk van de ernst van deze ziekte. Wat is gezondheid toch een groot geschenk. We hopen dat jullie de kracht mogen ontvangen in de komende tijd. Veel sterkte toegewenst.
 
Hennie op 4 mei 2013 11:46:
Lieve moedige familie,

Ook ik kon mijn ogen niet droog houden toen ik de laatste blog las.
En nu komt de stilte en gaat het leven gewoon door. Maar het zal nooit meer gewoon zijn want er is een leeg bedje en een lege plaats aan tafel. Maar geen lege plaats in jullie harten en de harten van allen die jullie liefhebben. Daar zal Esmee altijd haar plekje hebben.
Wat fijn dat jullie je getroost weet door onze Hemelse Vader en dat je daar ook telkens in wordt bevestigd.
Heel veel sterkte voor jullie allen, ook Youri, Inge en Lotte die elk op zijn/haar eigen manier met die verlies en het gemis om zullen gaan. Veel wijsheid voor jullie om daar mee om te gaan.
Jullie blijven in mijn gedachten en gebeden!
 
Marielle op 4 mei 2013 11:06:
we mogen allemaal naast het verdriet, rustig zijn. Naast al het verdriet is er ook opluchting dat deze achtbaan voorbij is en de andere kinderen weer thuis zijn. Mijn oudste zoon verwoordde het zo: Het werd zo vol in mijn hoofd, de angst dat Esmee kon overlijden. Nu het is gebeurd voert de angst niet meer de boven toon. Het verdriet is intens, het gemis enorm, maar de wetenschap dat Esmee beter af is, geeft troost.
 
Annemieke op 4 mei 2013 10:24:
Lieve dappere familie,
In de loop van de tijd zijn we veel van esmee gaan houden terwijl we jullie niet eens persoonlijk kennen. Als ons dit al zo veel verdriet doet wat moeten jullie dan doormaken! Maar wat heerlijk dat jullie zoveel troost mogen hebben dat ze nu beter af is. Welke ds. leidde de begrafenisdienst? Dat was zeker erg mooi uit psalm 23. Fijn ook dat we mee konden luisteren. Heel veel sterkte inde tijd die komen gaat ook voor de andere kinderen. Zijn ze erg overstuur of gewoon verdrietig maar wel rustig?
Hartelijke groet
 
dinny westerbeke op 4 mei 2013 09:59:
Beste familie, veel aan jullie gedacht gisteren met de begrafenis. Blijvend sterkte en kracht toegewenst.
 
Krista en Colin (nr.4) op 4 mei 2013 08:33:
Lieve Marielle en Chris,

Wat heftig voor jullie allemaal! Met tranen die biggelen over mijn wangen heb ik het laatste weblog gelezen. Als buren hebben we allemaal niet veel contact, maar ik hoop dat jullie weten dat jullie, samen met Esmee, in onze gedachten zijn. Iedere keer als ik naar Nova kijk (2 jaar) kan ik me niet voorstellen hoe verschrikkelijk en ondraaglijk het moet zijn om je allermooiste geschenk te moeten verliezen. En ook nu met een kleine onderweg maakt het ons even heel duidelijk dat we ons gelukkig moeten prijzen met alles wat we hebben en de tijd die we met elkaar mogen doorbrengen. En wat jij schrijft in je blog is helemaal waar; voor wie niet veel met het geloof heeft is het onbegrijpelijk, maar aan de andere kant vind ik het heel fijn dat jullie je kracht eruit halen, want dat is hard nodig! We hopen dat jullie een mooie gezonde toekomst mogen hebben met Youri, Inge en Lotte. Esmee zal er in gedachten altijd bij zijn...
En al zien we elkaar niet vaak en alleen af en toe met in en uitstappen van de auto; weet dat een goede buur heel handig kan zijn en als we iets voor jullie kunnen doen de deur altijd open staat

Liefs,

Colin, Krista en Nova
 

Reactie plaatsen

Het is niet meer mogelijk een reactie te plaatsen