Nooit meer jarig

Nooit meer jarig

Het is oudjaarsavond, midden in maart. Jouw oudjaarsavond. Tenminste dat had het moeten zijn.
want morgen ben jij niet meer jarig, terwijl het wel jouw geboortedag is en wat mis ik jou.
Nu misschien wel nog extra, omdat het samen met de Corona, gewoon super kut is.

Jij maakte mij voor de derde keer moeder en ik weet nog precies hoe dat ging. Op 25 maart 2010 bestond de gereformeerde gemeente van Zuidwijk 50 jaar. En dat gingen we vieren. Als koster van deze kerk wordt er verwacht dat we alle inkopen doen en dat doe ik graag. Op de avond van het 50 jarig bestaan, wat dus morgen 60 jaar is, beginnen rond 21:00 de weeën. Eigenlijk ben ik al de hele dag aan het rommelen, zoals je dat noemt, maar dan zetten de weeën echt door, terwijl ik nog aan het serveren ben. Over 2 weken ben ik pas uitgerekend, maar daar denk jij anders over. Na overleg met Chris knijp ik er stiekem tussenuit, want de pijn begint nu toch wel flink te worden en dat gaat opvallen. Onderweg naar huis, dat is een ritje met de auto van 5 minuten, krijg ik 3 weeën die ik al zuchtend achter het stuur weg puf. Oei dit gaat wel heel vlot. Thuis gekomen, de verloskundige en toch ook maar Chris gebeld, want als dit zo doorgaat kan het wel eens heel snel gaan.

Om 22:00 zijn we in het ziekenhuis en na 3 kwartier, ben jij er al. Mijn mooie wondertje. De enige van de 4 die geen nichtjes of neefjes heeft van de zelfde leeftijd, omdat bij de andere ook altijd een zus of schoonzus zwanger was. Chris belde op naar de kerk, omdat daar je ome Ferdinand ook nog bezig was om te vertellen dat jij geboren was en iedereen die het hoorde reageerde verbaasd. Ze hadden mij anderhalf uur geleden nog gezien. Het is wel duidelijk dat er in een korte tijd, veel kan veranderen....

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren
 

Korte nacht

Korte nacht

De angst borrelt omhoog in mijn keel. Het eerste wat ik denk is nee. Nee dit kan niet en nee dit mag niet. Wordt dit echt gezegd, wordt dit het afgedwongen en dat tot 1 juni? Hoe moet dat en hoe gaan we dat doen. Vragen die omhoog komen in mijn hoofd en buitelen om voorrang om gedacht te worden.
Slapen moet ik, want morgen moet ik werken. Om half 12 doe ik een poding, maar ik ben om 4 uur al wakker. Pfff, slapen wil ik slapen om uitgerust te zijn voor mijn dienst straks. Helaas het gaat mij niet meer lukken. Er zitten allemaal verhalen in mijn hoofd die er uit willen. Gedachten die gedacht moeten worden. 

Gisteren is er een nieuwe maatregel in gang gezet. Niet meer dan 3 personen bij elkaar. Hoe ik ook probeer kalm te blijven, als ik hier over na denk, wordt ik onrustig. Want hoe moet dat dan met boodschappen doen, kerk uitzendingen, tv programma's, hoe gaan we dit vorm geven? Ik voel, dat dit mij aantast in mijn gevoel van vrijheid. Dat alles in mij roept dat dit echt niet mag, dat dit echt niet kan. Om daarna te bedenken, dat dit helaas zo moet. Omdat het niet anders kan. Wel begin ik iets te begrijpen van mensen die moeten leven onder een dominante leider van hun land. Een leider die continue beslissingen neemt, zonder dat ze daar invloed op hebben, maar die wel ten koste gaan van hun leven. Ik ben dankbaar te mogen wonen in een land als Nederland. Een land waarin jammer genoeg, ook dit besluit moest worden genomen, maar alleen om ons best wil.

Slapen lukt niet meer, ik probeer het ook maar niet meer. Ik sta maar op het maak mij klaar voor mijn dienst. Ik hoop dat mijn collega's en cliënten gezond blijven.

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren
 

Angst

Angst

Ik ben bang, bang voor de angst van de mensen.
Ik ben bang, bang voor de paniek van de mensen.
Ik ben bang maar ik wil het niet...

Ik ben boos, want hebben we niet al genoeg gehad?
Ik ben bang, want ik wil geen corona, ik wil niet ziek zijn, maar ik wil ook niet dat 1 van mijn kinderen ziek wordt. Niet nog meer....

Maar ik wil niet bang zijn. Ik wil voelen waar ik in geloof.
Ik geloof dat God voor ons zorgt.
Ik geloof dat God voorziet
Ik geloof dat God alles in de hand heeft
Ik geloof dat ik bij God terecht kan en wat mij mag overkomen, Hij weet ervan.

Maar in eigen kracht lukt dit niet...
Bidden is het enige antwoord.
Bidden en zijn in Zijn aanwezigheid
Vragen om vertrouwen in Hem
Leren hopen en vertrouwen op Hem!

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel
 
Klik hier om te reageren